Wie staakt er voor de zelfstandige ondernemer?

Door Grete Remen op 13 februari 2019, over deze onderwerpen: Economie, KMO-beleid, Ondernemen

Gevoed door opzettelijke onwetendheid en eigen belang dreigen de vakbonden ons land opnieuw lam te leggen.

Die ongeoorloofde actie van ‘ongeziene’ proporties is ronduit schaamteloos t.o.v. zelfstandige ondernemers die wél werken en i.t.t. menig staker wél recht van spreken hebben.

Vakbonden vergissen zich van vijand

Volgens de bonden maken bedrijven miljoenen euro’s winst en betalen ze daar amper belastingen op. Ik vraag me dan af: “hoe wereldvreemd kan je zijn?” Die stelling doet immers de waarheid geweld aan: de nettowinst van zelfstandige ondernemers, de mensen die zorgen voor jobs, is in 2017 met bijna 20% gedaald t.o.v. 2016. Hun marge daalde over een periode van drie jaar met meer dan 12%. Bovendien betalen kmo’s in België de volle pot aan belastingen terwijl multinationals de dans ontspringen. De bedrijven die de bonden willen viseren, lachen met de speldenprik die ze vandaag voelen. Het zijn onze Vlaamse ondernemers die de dupe zijn.

Stel je als werknemer maar eens voor dat je je loon ziet slinken met 12%. Om dan die zuurverdiende centen naar de staatskas te zien vloeien terwijl je collega het ene na het andere achterpoortje opzoekt en zonder gevolg fraude mag plegen. Sociale rechtvaardigheid geldt toch zeker ook voor ondernemers?

Economie: de basis

Zelfstandige ondernemers komen vandaag niet op straat. Zij moeten hun zaak runnen, hun klanten tevreden houden, hun leveranciers en de overheid betalen en zorgen dat hun werknemers op het einde van de maand worden uitbetaald. We lijken vandaag vergeten te zijn wie jobs creëert en loonsverhogingen betaalt.

Als ondernemers goed hun brood verdienen, kunnen ze hun personeel mee laten profiteren. Een simpele waarheid.

Wie een ondernemer afschildert als boeman die alleen winst wil maken en zijn medewerkers wil uitpersen, heeft nog nooit met een Vlaamse kmo-leider gesproken. De schertsvertoning die we vandaag zien, brengt geen enkele meerwaarde. De oplossing ligt bij zij die vandaag het zwaarst getroffen worden: bedrijfsleiders.

Een zekere verdrinkingsdood

Als een leefbaar loon een recht is, dan is het hoogtijd om op straat te komen voor onze ondernemers. Zijzelf zullen het niet doen. Het ligt niet in hun aard en politiek gehoor vinden ze nog veel minder.

Werknemers zien hun loon automatisch stijgen wanneer het leven duurder wordt. De wettelijke loonindexering geeft hen rugdekking, ongeacht de situatie. Wie of wat geeft echter diezelfde rugdekking aan onze ondernemers wanneer een mastodont de markt opkoopt en concurrentie onmogelijk maakt, wanneer ze gedwongen worden om hun marges tot op de bodem te ledigen, wanneer door oneerlijke concurrentie en dubieuze handelspraktijken de afgrond lonkt?

De overheid zou evenveel zorg moeten dragen voor haar ondernemers als voor haar werknemers. Wettelijke minimum(prijzen)marges voor ondernemers zijn het logische antwoord. De Franse voedingssector profiteert er reeds van, maar ook bij ons zijn ze in steeds meer sectoren geen overbodige luxe meer. Het water staat al lang niet meer aan de lippen van zelfstandige ondernemers, ze gaan kopje onder. Waarom de behoeders van onze welvaart dan niet dezelfde garantie bieden als werknemers?

Wie vandaag de nood voelt om op straat te komen, denkt beter even aan zijn of haar werkgever.

Het ergst denkbare sociaal bloedbad is het failliet van onze kmo-economie.

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is